Hana Min: Je bent al tientallen jaren betrokken bij koi. Wat trok je oorspronkelijk aan in het houden van koi?

Hugo J. Smal: In het begin werd ik, net als veel andere mensen, aangetrokken door hun schoonheid.

Koi zijn bijzondere dieren. Ze bewegen zich door het water op een manier die vanzelf de aandacht trekt. Maar na enkele jaren besefte ik dat koi eigenlijk niet het enige onderwerp zijn.

Water.

Een koi kan alleen worden begrepen door de omgeving waarin hij leeft. De vis leert je de vijver te observeren. De vijver leert je jezelf te observeren.

Hana Min: Veel mensen denken dat koihouden vooral draait om dure vissen en prijzen. Ben je het daarmee eens?

Dat is een onderdeel van de hobby, maar het vormt niet de kern ervan.

Ik heb prachtige vijvers gezien met bescheiden koi die hun eigenaars enorm veel geluk brachten. En ik heb dure collecties gezien waarbij de eigenaar meer tijd besteedde aan zorgen maken dan aan genieten.

Een koivijver is geen aandelenmarkt. Het is een levende omgeving.

Koihouden is niet alleen voor prijswinnende koi of internationale shows. Het is er ook voor de persoon die thuiskomt, naast het water gaat zitten, de vissen herkent, de seizoenen ziet veranderen en leert zorg te dragen voor iets dat leeft.

Als je niet rustig naast het water kunt zitten en eenvoudigweg kunt kijken, dan mis je iets belangrijks.

Hana Min: KoiTalk gebruikt de uitspraak ‘Observeren is voelen. Voelen is weten.’ Wat betekent dat?

Het komt voort uit vele jaren waarin ik naar vijvers heb gekeken.

Watertesten zijn belangrijk. Ik moedig dat aan. Maar ervaren koihouders weten dat er nog iets anders is.

Long before a test kit reveals a problem, the pond often tells you.

The fish behave differently. The water feels different. The sound of the pond changes. The rhythm changes. Something is no longer quite right.

Observatie komt eerst. Na verloop van tijd wordt observatie intuïtie. En intuïtie is vaak niets anders dan observatie die zich gedurende vele jaren heeft opgestapeld.

Hana Min：長い間、あなたは錦鯉よりもMantifang、韓国文化、そして執筆活動で知られるようになりました。何があったのですか？

Mensen denken soms dat ik de koiwereld heb verlaten. Zelf denk ik niet dat ik dat ooit heb gedaan.

Het zwaartepunt verschoof eenvoudigweg.

Wat begon als een belangstelling voor koi, opende geleidelijk deuren naar de Japanse en Koreaanse cultuur, geschiedenis, landschappen, het boeddhisme, de filosofie en het schrijven. Na verloop van tijd leidde die reis naar Mantifang, mijn werk rond Korea, mijn vriendschap met mensen zoals Kim Young Soo van Goyang Koi Farm, en uiteindelijk naar The Jijang Fractal.

Gedurende vele jaren bracht ik meer tijd door met het bezoeken van tempels, het bestuderen van de Koreaanse geschiedenis, het schrijven en het opbouwen van Mantifang dan met het bezoeken van koishows.

Maar de lessen van koi zijn nooit verdwenen.

Observatie. Geduld. Aandacht. Verantwoordelijkheid.

Dat zijn lessen die even goed werken naast een vijver, op een tempelplein of achter een schrijftafel.

Hana Min: Welke rol speelde Goyang Koi Farm in die reis?

Goyang Koi Farm herinnerde mij eraan dat koi niet alleen een Japans verhaal zijn.

Natuurlijk zijn Nishikigoi diep verbonden met Japan. Die geschiedenis is belangrijk. Maar koi werden ook onderdeel van een breder Aziatisch verhaal en van mijn eigen reis door Korea.

Via Kim Young Soo en Goyang Koi Farm zag ik hoe koi mensen, landschappen, bedrijven, vriendschappen en culturele uitwisseling met elkaar kunnen verbinden.

Dat bevestigde iets wat ik al begon te vermoeden.

Koi zijn nooit zomaar vissen.

Koi zijn nooit zomaar vissen.

Hana Min: Heeft dit ook een verbinding met The Jijang Fractal?

Ik denk van wel.

The Jijang Fractal gaat uiteindelijk over verantwoordelijkheid. Niet over verantwoordelijkheid die van buitenaf wordt opgelegd, maar over verantwoordelijkheid die op natuurlijke wijze voortkomt uit aandacht.

Wanneer we aandacht schenken, zien we verbanden. Wanneer we verbanden zien, herkennen we de gevolgen. En wanneer we de gevolgen herkennen, volgt verantwoordelijkheid vanzelf.

Dat geldt voor families. Dat geldt voor samenlevingen. Dat geldt voor cultuur. En verrassend genoeg geldt het ook voor koivijvers.

Een vijver is een kleine wereld. Alles beïnvloedt elkaar. Water, zuurstof, voeding, filtratie, weersomstandigheden, bezetting, geduld, verwaarlozing en zorg — niets staat op zichzelf.

Daarom kan koihouden meer worden dan een hobby. Het kan een stille vorm van ethische aandacht worden.

Hana Min: Waarom zijn Japan, Europa en Korea allemaal belangrijk voor KoiTalk?

Hugo J. Smal: Japan gives koi their deepest cultural and aesthetic foundation. Without Japan, there is no real understanding of Nishikigoi.

Europa heeft de moderne hobby veel gegeven op het gebied van vijvertechniek, de ontwikkeling van filtratie, clubstructuren, shows, tijdschriften en commerciële infrastructuur.

Voor mij opent Korea een andere dimensie: watertechnologie, landschap, slimme systemen, aquacultuur, cultuur en de toekomstige relatie tussen traditie en innovatie.

KoiTalk gaat niet alleen over producten. Het gaat erom deze werelden op een verantwoorde manier met elkaar te verbinden.

Hana Min: at hoopt u dat KoiTalk uiteindelijk zal worden?

Ik hoop dat het meer wordt dan alleen een website.

I hope it becomes a place where knowledge, experience, technology, history, and responsibility come together.

Niet alleen voor mensen die kampioenskoi willen bezitten, maar ook voor mensen die er simpelweg van genieten om na het werk naast een vijver te zitten.

De koiwereld heeft beide nodig.

Hana Min: Wat zou je zeggen tegen iemand die zijn eerste vijver gaat aanleggen?

Begin niet met de vissen.

Begin met het water.

Leer observeren. Heb geduld. Verwar kopen niet met zorgen.

A pond is not something you own in the ordinary sense. It is something you are responsible for.

Als je die les leert, zullen de koi je de rest leren.